می‌ترسم،
مضطربم
و با آن که می‌ترسم و مضطربم
باز با تو تا آخرِ دنیا هستم
می‌آیم کنار گفتگویی ساده
تمام رویاهایت را بیدار می‌کنم
و آهسته زیر لب می‌گویم
برایت آب آورده‌ام، تشنه نیستی؟
فردا به احتمال قوی باران خواهد آمد.
تو پیش‌بینی کرده بودی که باد نمی‌آید
با این همه ... دیروز
پی صدائی ساده که گفته بود بیا، رفتم،
تمام رازِ سفر فقط خوابِ یک ستاره بود!
خسته‌ام ری‌را!
می‌آیی همسفرم شوی؟
گفتگوی میان راه بهتر از تماشای باران است
توی راه از پوزش پروانه سخن می‌گوئیم
توی راه خوابهامان را برای بابونه‌های درّه‌ای دور تعریف می‌کنیم
باران هم که بیاید
هی خیس از خنده‌های دور از آدمی، می‌خندیم،
بعد هم به راهی می‌رویم
که سهم ترانه و تبسم است
مشکلی پیش نمی‌آید
کاری به کار ما ندارند ری‌را،
نه کِرمِ شبتاب و نه کژدمِ زرد.
وقتی دستمان به آسمان برسد
وقتی که بر آن بلندیِ بنفش بنشینیم
دیگر دست کسی هم به ما نخواهد رسید
می‌نشینیم برای خودمان قصه می‌گوئیم
تا کبوترانِ کوهی از دامنه‌ی رویاها به لانه برگردند.
غروب است
با آن که می‌ترسم
با آن که سخت مضطربم،
باز با تو تا آخر دنیا خواهم آمد.
------------------------------------------------------------
حتماَ نوشت:از تمام نظرات پست پیش ممنونم. از نظرات خصوصی بی اندازه شرمنده و ... و از منیر دلم یک دنیا،... نه، دو دنیا سپاسگزار. یکی برای این دنیا یکی هم اگر اسکلمان نکرده باشند برای آن دنیا.
با این شعر می خواستم تا حدی شیوه بیان حرف های پست قبل را پس بگیرم. یادم رفته بود می شود حرفهای بد را یک جور خوبی گفت. این شعر با کلمات پست قبل شروع می شود و ... اتفاق جالبی بود. صرفاً اتفاق. اما تفاوت دو ذهن را ببینید.البته غیر طبیعی نیست که یک نفر می شود سیدعلی صالحی و اینقدر لطیف تلخی ها را با کلمات به رقص می آورد ، شونصد میلیون نفر هم می شوند همچون منی، نویسنده این وبلاگ و فریاد نق وناله اش همیشه به راه . این معجزه اندیشه شاعر است. درود بر آقای سیدعلی صالحی و کلام همیشه دلنشین ایشان. منیر، شیرین ، نادی.. اسم آوردن تک تک چرا؟ تمام نظردهندگان پست قبل + آنها که حوصله ظهور ندارند. یک دنیا ممنون.